گرفتند . ليلى پس از جدايى از همسر به استخدام شركت نسّاجى پارس درآمد و به عنوان طرّاح پارچه مشغول كار شد و در ضمن با مطبوعات همكارى مىكرد و قصّه مىنوشت و شعر مىسرود و در سال 1352 شغل خود را رها كرد و يكسر به كار روزنامه‌نگارى پرداخت و بيشتر كارهايش در زمينهء شعر و ادبيات معاصر بود . از قبيل مصاحبه با شاعران و نويسندگان و گزارشات و نقد ادبى و هنرى ، در سال 1354 اولين مجموعهء شعرش به نام " آزادگى در اسارت " كه شامل شعرهاى آزاد او بود ، به چاپ رسيد . ليلى گلزار در سال 1361 ، همسر سابقش به علت تصادف اتومبيل درگذشت و مسئوليت نگاهدارى فرزندان را به عهده گرفت ، ناگزير كار مطبوعاتى را رها كرد و به تربيت فرزندانش همت گماشت و از راه خياطى ، بافتنى ، سوزن‌دوزى ، گل‌سازى و عروسك‌سازى امرار معاش كرد تا فرزندانش را به ثمر رسانيد و امروز هركدام مردانى هنرمند و شايسته شده‌اند ، اولى نويسنده ، دوّمى خطاط و سومى اهل موسيقى و نقّاشى و قالىبافى است . ليلى گلزار مىگويد : « در سالهاى اخير ، بعد از آسودگى از جانب بچه‌ها ، كه حالا براى خودشان مردانى هستند ، با مسئوليت و زندگى مستقل ، اگر فرصتى دست داد گهگاه به انجمنهاى ادبى مانند انجمن ادبى دانشوران ، كانون ادبى سخنوران و انجمن ادبى غزل مىروم و پيش از اين‌ها انجمن ادبى ايران و تركيه و انجمن ادبى ايران و . . . اگر گرفتاريهاى زندگى مجال دهد . » ليلى دربارهء زنان شاعر معاصر تنها رباب تمدن را نمونهء قابل تحسين و احترام مىداند و اضافه مىكند : « افسوس جامعه شعر ما امروز از حضور اين بانوى شاعر محروم است ، اگرچه هنوز زندگى شاعرانه‌اش در خلوت خاصّش به تنهايى و سكوت مىگذرد . » ليلى گلزار در سال 1357 با افشين جلالى جعفرى پيوند زناشويى بست و از شوهرش به خاطر گذشتهايش ستايش مىكند و از زندگىاش ابراز رضايت مىنمايد و امروز اوقاتش بيشتر به مطالعه و نوشتن مىگذرد و آرزو دارد نمايشگاهى از آثار نقاشىاش را بر پا كند ، اما به دليل نداشتن امكانات ، هنوز توفيق اين كار را نيافته است و نيز در نظر دارد مجموعه‌اى از اشعار سالهاى اخير خود را طبع و نشر نمايد .